رصدخانه دینامیک خورشیدی، ماهواره ای که نظاره گر فعالیتهای خورشید است مجموعه ای از تصاویر را از شعله های خورشیدی در ماه های گذشته ثبت و به زمین ارسال کرده است.

تصاویر ویدیویی جدید این رصدخانه فضایی نشاندهنده حرکت نوسانی پلاسمایی تیره تر و سردتر از حد معمول بالای سطح خورشید است که وسعتی عظیم دارد.

به گفته "تری کوچرا" از مقامات پروژه "سوهو" و فیزیکدان خورشیدی در مرکز گودارد ناسا این گردباد عظیم می تواند ابعادی مشابه با سیاره زمین داشته باشد که با سرعتی برابر 480 هزار کیلومتر بر ساعت در حال وزش است.

وی می گوید: حرارت در این گردباد برابر 15 هزار درجه فارنهایت است که نسبت به حرارت دو میلیون درجه ای دیگر بخشهای خورشید بسیار سرد به شمار می رود.

چنین گردبادهایی چندین دهه پیش شناسایی شده اند و فضاپیمای "سوهو" آژانس فضایی اروپا در سال 1996 شواهدی از وجود آنها را به ویژه در قطبهای شمال و جنوب خورشید به ثبت رسانده است.

با وجود اینکه این گردبادهای خورشیدی از نظر ظاهری به گردبادهای زمینی شباهت دارند، به شکلی کاملا متفاوت و بر اثر نیروی مغناطیسی و نه تحت تاثیر فشار و نوسانهای حرارتی به وجود می آیند.

این توفان عظیم به واسطه نیروهای مغناطیسی به وجود آمده است که ذرات مغناطیسی بر روی خورشید را به سمت جلو و عقب هدایت کرده و توده ای چرخنده از پلاسما که خطوط میدان مغناطیسی را دنبال می کنند، به وجود آورده است.

به گفته کوچرا وسعت بخش طولانی و روبان مانند این گردباد می تواند به صدها یا هزاران کیلومتر نیز برسد.

بر اساس گزارش اسپیس، تا پیش از آغاز فعالیت رصدخانه دینامیک خورشیدی، ثبت چنین تصاویری ممکن نبوده است اما اکنون با کمک دوربینهای متعدد این رصدخانه امکان عکاسی از پدیده های خورشیدی در طول موجها و فرکانسهای مختلف به وجود آمده است.(مهر)

"دانیل بربنک" فرمانده ایستگاه فضایی بین المللی برای اولین بار با "روبونات" فضانورد روباتیک ناسا، در فضا دست داد، این اولین باری است که انسانها و روباتهای شبه انسانی در فضا با یکدیگر دست می دهند.

روبونات 2.3 میلیون دلاری ناسا، فوریه سال گذشته به همراه آخرین ماموریت شاتل دیسکاوری به ایستگاه فضایی بین المللی ارسال شد. سرنشینان ایستگاه نیز برای آزمودن توانایی های این روبات طی یک روز برای کمک به فضانوردان آن را مورد آزمایش قرار دادند.

نرم افزار رایانه ای ویژه این روبات که به تازگی از زمین ارسال شده بود، باعث شد تا روبات بتواند دست راستش را دراز کرده و انگشتانش را به سمت بربنک بگیرد و در این هنگام نیز بربنک دست روبونات را گرفته و به نشانه احترام تکان داد.

بربنک پس از اجرای این مراسم گفت: دست دادن با این روبات برای ثبت رکورد بسیار جالب بود. وی همچنین برنامه نویسی و مهندسی روبونات را نیز بسیار قابل توجه و تاثیرگذار اعلام کرد.

بر اساس گزارش هرالد سان، روبونات پس از این مراسم هر دو دست خود را برای گفتن "سلام دنیا" به زبان اشاره انگلیسی بالا آورد.

ناسا در حال حاضر دارای چهار روبات فضانورد است و در عین حال تعداد بیشتری از این روباتها در دست ساخت هستند.(مهر)

اصولا با اين‌كه بيش از 50 سال از آغاز عصر فضا مي‌گذرد، هنوز هم نيروي اصلي پيشران در فضا از سوختن دو ماده شيميايي در كنار هم تامين مي‌شود.

از اين‌رو افزايش علم و دانش بشر درباره احتراق و سوختن مواد در فضاي ماوراء جو، جايي كه بي‌وزني حكمفرماست براي آينده سفرهاي فضايي بشر واجب و ضروري است.

از ديگر سو امروزه در هر لحظه حداقل شش فضانورد در فضا زندگي مي‌كنند. ايستگاه بين‌المللي فضايي كه تا همين اواخر و قبل از ارسال ايستگاه فضايي چيني‌ها تنها مقصد مداري انسان محسوب مي‌شد، هميشه شاهد حضور انسان‌هاي شجاعي در عرشه خود است كه براي بقا به اكسيژن نياز دارند.

وجود اكسيژن در يك كابين فضايي كه مملو از سيم‌هاي برق فراوان در ديواره‌هاي خوداست و وجود مواد قابل احتراق فراواني كه اطراف آنها را دربرگرفته، شرايط بسيار عالي و بي‌نظيري براي يك فاجعه آتش‌سوزي را در دل نهفته دارد. اين هم دومين دليل مهم براي مطالعه فرآيند احتراق در فضا و در شرايط بي‌وزني است.

الان نزديك به سه سال است كه يك استاد دانشگاه از مدرسه مهندسي ژاكوب در دانشگاه كاليفرنيا به نام فرمن ويليامز مشغول مطالعه روي فرآيند احتراق در ايستگاه بين‌المللي فضايي است.

اما نكته جالب در مورد اين پرفسور اين است كه حتي براي يك‌بار هم به فضا سفر نكرده است. همه اين آزمايش‌ها از مركز تحقيقات فضايي جان گلن و به صورت كنترل از راه دور صورت مي‌گيرد.

تجهيزات آزمايشگاهي اين پژوهشگر و همكارانش در ماژول دستيني ايستگاه بين‌المللي فضايي و به عنوان بخشي از مجموعه آزمايشگاهي احتراق در بي‌وزني قرار دارند.

در اين آزمايشگاه كنترل از راه دور محفظه احتراقي وجود دارد كه مي‌تواند شرايط اتمسفري مختلفي را توليد و قطراتي از مواد گوناگون آتش گرفته را به عنوان سوخت در آن رها نمايد.

بي‌وزني باعث مي‌شود تا قطره سوخت مورد نظر در داخل محفظه احتراق معلق باقي مانده و با توجه به شرايط گازي داخل محفظه احتراق آنقدر بسوزد تا تمام شود.

اينجا و روي زمين كه گرانش وجود دارد، آتش باعث گرم و در نتيجه سبك شدن هوا مي‌شود. هواي گرم و سبك بالا مي‌رود و هواي سرد و تازه كه مملو از اكسيژن است، جاي آن را اشغال مي‌كند.

همين موضوع ساده باعث شعله‌ور شدن آتش مي‌شود. اما در داخل يك كابين فضاپيما و در فضا، جايي كه بي‌وزني حاكم است و بالا و پاييني وجود ندارد، قطعا فرآيند سوختن مواد بايد فرم متفاوتي داشته باشد.

دانشمندان با اين تجهيزات آزمايشگاهي واقع در عرشه ايستگاه بين‌المللي فضايي قصد دارند كه دانش خود را درباره چگونگي احتراق در شرايط بي‌وزني ارتقا دهند تا ضمن افزايش توانايي‌هاي بشر براي جلوگيري از وقايع ناخوشايند، بتوانند حداكثر بهره ممكن را نيز از قطره قطره سوخت خود در مدار زمين و يا مسير سفر به مريخ كسب نمايند.

ويليامز و همكارانش تلاش دارند تا با رها كردن قطره‌اي از سوخت‌هاي مختلف در شرايط آزمايشگاهي دريابند كه مرز خاموش شدن يا شعله‌ور شدن يك قطره سوخت تا چه حد به وجود اكسيژن و دي‌اكسيدكربن وابسته است.

از آنجايي كه سيستم‌هاي اطفاي حريق در ايستگاه بين‌المللي فضايي از دي‌اكسيدكربن براي مبارزه با آتش استفاده مي‌كنند، نتايج اين آزمايش‌ها مي‌تواند براي فضانوردان نويد ناو فضايي امن‌تري را بدهد.

سايت space-travel - مترجم: بهروز يزدان‌پناه

"چارلز سیمونی" يك توریست فضایی است که تا کنون دوبار به ایستگاه فضایی بین المللی سفر کرده است.

وی در آخرین سفر خود به همراه کپسول سایوز که در تمامی مدت ماموریت به ایستگاه فضایی متصل بود، به زمین بازگشت و پس از آن این کپسول را با قیمتی بیش از یک میلیون دلار و کمتر از سه میلیون دلار از روسها خریداری کرد.

این در حالی است که هزینه سفر آخرش به ایستگاه فضايي 35 میلیون دلار بوده است.

اکنون سیمونی این کپسول را به موزه پرواز سیاتل اهدا کرده تا این موزه آن را در گالری فضایی خود به نمایش بگذارد. برای رسیدن به این موزه، سایوز از طریق هواپیمای باری روسي به شیکاگو پرواز کرد و سپس به کمک یک تريلي كفي  به سمت سیاتل حمل شد.

بر اساس گزارش دیسکاوری، سیمونی امیدوار است اهدای این کپسول به موزه سیاتل بتواند الهام بخش نسل آینده مكتشفان فضایی باشد.

سیمونی اولین فردی نیست که کپسول سایوزی که با کمک آن به زمین بازگشته است را خریداری می کند. "گرگ اولسن" دیگر توریست فضایی نیز کپسولی که به همراه آن به زمین بازگشته بود را خریداری کرد و در موزه هوا و فضای نیویورک به نمایش گذاشت.(مهر)

آنها طي حدود 10 سالي كه از آغاز عصر فضا مي‌گذشت، ضربه‌هاي بدي را از حريف خود يعني شوروي خورده بودند و همين ضربه‌ها باعث شد تا جان كندي، رئيس‌جمهور وقت آمريكا تعهد كند تا پايان دهه 1340، فضانوردي از «جهان آزاد» قدم بر ماه بگذارد.، ناسا براي رسيدن به لحظه پرتاب نخستين ناو آپولو، راه سختي را پيموده بود. آنها 10 ناو 2نفره جميني را طي 2 سال به فضا فرستاده بودند تا تجربه لازم براي پرواز با آپولو را به دست آورند. تقريبا 6 سال از سخنراني جان كندي رئيس‌جمهور وقت آمريكا كه قول داده بود تا پايان دهه، كيهان نورداني از آمريكا به ماه سفر كنند، مي‌گذشت. با اين سخنراني مسابقه فضايي با صرف ميليارد‌ها دلار سرعت بيشتري گرفته بود. دستگاه‌هاي جاسوسي آمريكا خبر داشتند كه روس‌ها نيز در پشت پرده، بشدت براي فرستادن انسان به ماه تلاش مي‌كنند. اگر در اين مسابقه فضايي آمريكا بازنده مي‌شد با بي‌آبرويي وسيعي در سطح جهاني مواجه مي‌گرديد. به همين دليل تمامي دست‌اندركاران سعي داشتند كار با سرعت هرچه تمام‌تر به پيش برود. اين سرعت‌گيري باعث پايين آمدن سطح دقت شد به اين معنا كه سطح فني و ايمني ناوي كه براي سفر به ماه طراحي و ساخته شده بود سوالات زيادي را به وجود آورد.

شركت «نورث امريكن»، برنده مناقصه «آپولو»، ناوي كه بايد انسان را به ماه مي‌برد، در ساخت چنين تجهيزات عظيمي همچون آپولو تجربه نداشت و براي نخستين بار يك ناو كيهاني مي‌ساخت. بطور همزمان، ويرجيل گريسام، ادوارد وايت و راجر چافي كه براي اين پرواز انتخاب شده بودند، تمرين‌هاي جدي را به شكل ضربتي انجام مي‌دادند. طرح اين ناو چند بار دچار اصلاحات شده بود. درسال1344، كارشناسان 5300 تغيير را تصويب كردند كه هنوز 758 مورد آن به انجام نرسيده بود. حتي برخي اصلاحات انجام شده در سندهاي اضطراري هم ثبت نشده و اين اسناد از مرداد 1344 دست نخورده مانده بودند.

ناو كيهاني مشكلات امنيتي فراواني داشت كه از ديد مهندسان رده پايين نيز خطرناك به شمار مي‌رفت. در كف ناو، سيم‌كشي‌هاي زيادي بود. سامانه تنظيم گرما نشت مي‌كرد. اجزاي اين سامانه چندبار باز و بسته شد، زيرا تنظيم‌كننده گرما و لوله‌ها مشكل داشتند. بخار «اتيلن گليكول»، ماده‌اي كه در سامانه تنظيم گرما از آن استفاده مي‌شد بسيار آتش‌زا بود. وسايل نجات كيهان‌نوردان در كابين ناو نبود، زيرا وقت طراحي و نصب آن را نداشتند.

ويرجيل گريسام كه از كيهان‌نوردان باسابقه به شمار مي‌رفت و خود در جريان ساخت ناو‌هاي «مركوري» و «جميني» همراه با مهندسان كار را دنبال كرده بود، مي‌دانست وضعيت ناو خطرناك است. يك سال تمام، مرتبا وقتش را در كارخانه سازنده ناو گذراند. او در جريان ساخت جميني نيز همان طور پيشرفت كار‌ها را كنترل مي‌كرد؛ اما ابعاد و پيچيدگي آپولو قابل مقايسه با جميني نبود. مسوولان شركت سازنده نيز بسياري از پيشنهادهاي او را به بهانه كمبود وقت رد كردند. گريسام نارضايتي خود را نشان نمي‌داد. او مي‌فهميد كه زمان تنگ است و رقيب نيرومند. به همين دليل، آپولو هرچه زودتر بايد به فضا پرتاب شود.

كارخانه، اين ناو را با شماره 012 ثبت كرده بود و در سكوي پرتاب شماره 34 بر روي موشك شماره «اس آـ 204» قرار داشت. 3 كيهان‌نورد مرتبا تمرين‌هاي خود را در اين ناو نابسامان انجام مي‌دادند.

نكته: تمامي دست‌اندركاران پرتاب نخستين ناو آپولو سعي داشتند كار با سرعت هرچه تمام‌تر به پيش برود. اين سرعت‌گيري باعث پايين آمدن سطح دقت شد به اين معنا كه سطح فني و ايمني ناوي كه براي سفر به ماه طراحي شده بود سوالات زيادي را به وجود آورد

حدود ساعت يك بعد از ظهر، ويرجيل گريسام، ادوارد وايت و راجر چافي كيهان نوردان آپولوـ1 براي انجام يكي ديگر از تمرين‌هاي پياپي، داخل ناو ‏شدند تا 3 ساعت پرواز را تمرين كنند. بررسي دستگاه‌هاي ناو طبق برنامه به آهستگي پيش مي‌رفت. وقتي كه آسمان منطقه رفته‌رفته تاريك مي‌شد، نورافكن‌ها موشك را روشن كردند. در ساعت 18:20 ( به وقت محلي )، به اصطلاح 10 دقيقه مانده به پرتاب فرضي، به دليل مشكلات ارتباطي، شمارش معكوس را متوقف كردند. در 18:31:05 وقتي ديك اسليتن مدير كنترل تمرين در آن روز، ريز برنامه تمرين را نگاه مي‌كرد صدايي را از داخل ناو شنيد، تنها يك كلمه كه به «آتش» شبيه بود.

بعد از 2 ثانيه: «آتش‌سوزي در كابين...» اسليتن، صداي چافي را شناخت. او در سمت راست ناو و روبه‌روي صفحه سامانه‌هاي راديويي قرار داشت.

اسليتن به مانيتور تلويزيوني نگاه كرد كه تصوير كيهان‌نوردان را از دريچه خارجي ناو نشان مي‌داد. شعله‌هاي آتش در داخل ناو ديده مي‌شد. در ساعت 18:31:12 صداي چافي شنيده شد: «آتش، ما آتش گرفته‌ايم... ما را از اينجا نجات دهيد» و بعد از دو سه ثانيه اسليتن و افراد ديگر با وحشت صداي ناله همكارانشان را شنيدند. ظرف چند ثانيه، دود همه جا را فرا گرفت. در زمان بازكردن كابين، 2 نفر از اعضاي گروه نجات، با گاز مسموم شدند. بعد از 5 دقيقه توانستند در را باز كنند.

زير دريچه، 2 جسد در لباس فضايي به قدري سوخته بود كه نمي‌شد گفت جسد كداميك است. همان زمان در محل كارخانه استافورد، يانگ و سرنان در همين كابين دچار مشكل شده بودند. مواد شيميايي از لوله‌ها نشت كرده و سيم‌هاي برق دچار اتصال و جرقه شد و حتي در اصلي ناو جدا شده و پايين افتاد. زماني كه استافورد تصميم گرفت آزمايش‌ها را به پايان برساند از فلوريدا به آنها زنگ زدند و خبر حادثه را به او گفتند.

در آن روز براي اين پرسش كه چه مشكلي پيش آمده، كسي جوابي نداشت. طبق برنامه، كابين با اكسيژن خالص پر شده بود فشار اكسيژن بيش از آن چيزي بود كه براي پرواز واقعي طراحي شده بود تا به هواي خارج اجازه داخل‌شدن ندهد، اما خطر آتش‌سوزي در فشار كم اكسيژن خالص نيز وجود دارد.

طبيعتا وقتي فشار بالا برود آن هم در حد 4 برابر، خطر آتش‌سوزي تصاعدي افزايش پيدا مي‌كند؛ اما اين چيزي بود كه در آن زمان به فكر كسي نرسيد. بررسي‌هاي بعدي اين واقعيت دردناك را برملا كردند كه در ساعت 18:30:55 نوسان ولتاژ برق داخل كابين به ثبت رسيده بود.

حدود 2 ثانيه بعد،در مسير تنظيم گرما، ولتاژ خيلي كوتاه؛ اما بشدت نوسان پيدا كرده بود و اين وضعيت باعث جرقه شد. اين اتفاق احتمالا در قسمت پايين ناو در سمت گريسام صورت گرفت. گريسام و وايت كمربندهاي خود را باز مي‌كنند تا طبق دستورالعمل نجات وارد عمل شوند. به‌رغم وضعيت خطرناك، راجر چافي طبق دستور العمل، بر جاي خود ماند تا 2كيهان‌نورد ديگر به وظيفه‌شان عمل كنند.

در همان زمان بخار متيلن گليكول در داخل كابين پخش شد و آتش گرفت و متعاقب آن تورهاي پلاستيكي زير صندلي‌ها آتش گرفت. اين تورها ابزارها و دستگاه‌ها را نگه مي‌داشتند. آتش به سرعت گسترش يافت و حرارت شديدي به وجود آورد. در آن لحظه وايت سعي كرده در خروجي را كه بالاي سرش بود باز كند، اما فايده‌اي نداشت.

لحظه به لحظه حرارت و فشار بيشتر شده و آتش‌سوزي شدت زيادي يافت. در صفحه تلويزيون كلاهخود وايت و گريسام به مدت يك ثانيه ديده شد. صدايي شنيده مي‌شد كه كاملا مفهوم نبود: داريم آتش مي‌گيريم. به دليل فشار بالا، باز كردن در كابين با هيچ نيرويي امكان‌پذير نبود اما ناگهان فاجعه ابعاد بزرگ‌تري به خود گرفت.

فشار زياد ناشي از آتش‌سوزي، كف ناو را شكافت و آتش از آن خارج و بيرون ناو را هم دربرگرفت. اين كار اجازه نمي‌داد گروه نجات به كمك كيهان‌نوردان بيايند.

حدود نيم دقيقه بعد از آغاز آتش‌سوزي آخرين صداي كيهان‌نوردان شنيده شد و بعد ارتباط با ناو به كلي قطع شد. آتش خاموش مي‌شود اما كابين با دود و اكسيدكربن پر شده بود. شيلنگ‌هاي اكسيژن لباس كيهان‌نوردان سوخته و اكسيدكربن سمي وارد لباس آنها شده بود و كيهان‌نوردان نخست بيهوش و سپس به دليل مسموميت از بين رفتند. برخي لايه‌هاي لباس فضايي نيز سوخته بود.

بعد از اين حادثه، ‏برخي مقامات ناسا استعفا دادند و بعضي از كار بر كنار شدند. مسوولان فضايي آمريكا تصميم گرفتند تا با به دست آوردن اطمينان كافي درباره ايمن بودن ناو، جان كيهان‌نوردان را به خطر نيندازند. به همين دليل برنامه‌هاي سرنشين‌دار آپولو لغو گرديد و 5 ناو آپولو به شكل بدون سرنشين به فضا پرتاب شدند تا از هر نظر مورد بررسي قرار گيرند.

نخستين پرواز سرنشين‌دار آپولو را 3 كيهان‌نورد ديگر، «والتر شيرا»، «دان ايزل» و «والتر كانينگهام» در 19 مهر 1347 با موفقيت در مدار زمين به انجام رساندند و اينچنين بود كه قدم نخست بشر بر روي يك جرم فضايي ديگر، غير از زمين به خون 3 انسان شجاع آغشته بود.

سيروس برزو

در صورتی که سیارکی در مسیر برخورد با زمین قرار بگیرد، این طرح جدید می تواند از پیامدهای نجات بخشی برای زمین برخوردار باشد.

بر خلاف تصاویری که در فیلم مشهور «آرماگدون» مصور شده اند، قرار نیست که فضانوردانی به سوی سیارک حرکت کرده و پس از حفاری بمبی را درون آن کار بگذارند بلکه بمب اتم به همراه یک راکت به سمت سیارک خواهد رفت.

فیزیکدانان با استفاده از یکی از قدرتمندترین ابررایانه های جهان در لابراتوار ملی «لس آلموس»، به محاسبه تاثیرات یک انفجار اتمی بر روی یک سنگ عظیم کیهانی پرداختند.

با وجود اینکه ناسا و دیگر آژانس های فضایی نزدیکترین سیارک ها به زمین را ردیابی کرده و مسیر آنها را محاسبه کرده اند، در صورتی که یکی از آنها به صورت غیر منتظره به سمت زمین حرکت کند فاجعه به بار خواهد آمد، از این رو دانشمندان بر این باورند جلوگیری از این فاجعه ارزش آن را دارد که زمین برای وقوع چنین رویدادی در حالت آماده باش قرار داشته باشد.

در این مطالعه از ابررایانه «سیلو» برای شبیه سازی تاثیر انفجار اتمی یک سیارک استفاده شده است.

دانشمندان بر این باورند که سیارک ها مجموعه ای متراکم از قطعات سنگی هستند که توسط نیروی گرانش در کنار یکدیگر باقی مانده اند، از این رو یک انفجار اتمی می تواند برای نابود کردن و بی خطر ساختن این سیارک ها کافی باشد.

برای انجام این شبیه سازی، از ابعاد و شکل سیارک «ایتوکاوا» با وسعتی به اندازه 250 و طولی برابر 500 متر استفاده شده است، این سیارک گرانیتی است.

همانطور که در شبیه سازی دیده می شود، با کار گذاشتن یک مگاتن بمب در این سیارک محققان مشاهده کردند که چگونه امواج ناشی از انفجار از نقطه آغاز در سرتاسر سیارک پراکنده شده و آن را به ذراتی بی خطر تجزیه کرد.

ابررایانه «سیلو» که این شبیه سازی بزرگ را انجام داده به 32 هزار پردازشگر مجهز بوده و از گنجایش محاسباتی 1.35 پتافلاب برخوردار است.(مهر)

این نظريه که بیان می دارد قاره های فعلی ثمره از هم گسیختگی یک ابرقاره قدیمی به نام "پانگئا" هستند یک قرن قبل توسط "آلفرد وگنر" ارائه شد.

آلفرد وگنر (1930- 1880) زمین شناس، هواشناس و مکتشف آلمانی در 6 ژانویه 1912 فرمول نظریه اشتقاق قاره ها را مطرح کرد که از آن، تئوری تکتونیک صفحه ای مشتق می شود.

کشف "وگنر" در سال 1912 برپایه مشاهداتی به دست آمد که درباره لبه های قاره های آمریکای جنوبی و آفریقا انجام شد و از تحقیقاتی که روی فسیلها و سنگها جمع آوری شده بود حمایت کرد.

اما این نظریه تا نیمه دهه 60 نتوانست به تئوری غالب در زمین شناسی تبدیل شود تا اینکه در 1967 مورگان، مک کنزی و پارکر، نظریه تکتونیک صفحه ای را پردازش کردند.

این نظریه بازنویسی فرضیه ای بود که دو سال قبل از آن توسط "توزو ویلسون" ارائه شده بود. برپایه فرضیه، لیتوسفر که به پلاکها تقسیم می شود شناور است و روی قسمت نیمه گداخته جبه حرکت می کند.

این فرضیه بیان می کند که هفت صفحه بزرگ، 12 صفحه کوچک و دهها میکروصفحه در لیتوسفر وجود دارند. این صفحات می توانند هم از نوع قاره ای و هم از نوع اقیانوسی باشند.

حرکت آنها منجر به زمین لرزه، تشکیل رشته کوههای آتشفشانی (آند)، باز و بسته شدن اقیانوسها و ساخت رشته کوههایی چون آلپ و هیمالایا می شود.

این حرکات را گرمای ناشی از داخل زمین هدایت می کند که به شکل حبابهای سنگی مایع از درون سیاره بالا می آید. اما علاوه بر بازسازی‌های گذشته، دانشمندان در خصوص اینکه در میلیونها سال آینده قاره ها به چه شکلی در خواهند آمد نیز تحقیقاتی را انجام داده اند و در این راه، فرضیه های مختلفی را ارائه کرده اند.

این فرضیه ها تشکیل یک ابَرقاره جدید را پیش بینی می کنند و حتی این قاره یکپارچه را با عنوان "آماسیا" نامگذاری کرده اند.

درحقیقت، در تمام مدلهایی که تاکنون توسعه یافته اند پیش بینی می شود که این ابَرقاره نتیجه همجوشی و گداخت آمریکا با آسیا و در ادامه با آفریقا، استرالیا و حتی شاید جنوبگان خواهد بود.

تاکنون دو فرضیه بیشترین اعتبار را کسب کرده اند که برپایه فرضیه اول با عنوان "مدل درون- برگشت گرایی"، آماسیا در جایی که در گذشته "پانگئا" وجود داشته است شکل می گیرد و اقیانوس اطلس مسدود می شود.

در مدل دوم که با عنوان "مدل برون- برگشت گرایی" شناخته می شود اقیانوس آرام مسدود می شود و ابرقاره در جهت مخالف ابرقاره قدیمی شکل می گیرد.

اکنون به نظر می رسد که زمین شناسان دانشگاه ییل فرضیه سومی را هم ارائه کرده اند. این دانشمندان در پژوهشی که نتایج آن در مجله "نیچر" منتشر شده است مدل سومی با عنوان "مستقیم- برگشت گرایی" را نشان دادند.

برپایه این مدل جدید، آمریکا در ائتلاف با موقعیتی به نام "کمربند آتش" که در مرز میان شمال اقیانوس آرام و قاره ها قرار دارد باقی خواهد ماند و در اثر حرکت صفحات تکتونیکی به سمت شمال، دریای کارائیب و سپس اقیانوس منجمد شمالی مسدود می شود.

این محققان به منظور آزمایش این سه مدل، جغرافیای تاریخی توسعه قاره ها از پانگئا به بعد را بازسازی کردند و توانستند مراکز توده ابرقاره ها و فاصله زاویه ای برپایه اطلاعات دیرینه مغناطیس را اندازه گیری کنند.

نتایج این بررسیها حاکی از آن است که این مدل سوم می تواند از سد مشکلاتی که دو مدل قبلی در مواجهه با بازسازی تاریخ ابرقاره های قدیمی دارند عبور کند و نشان دهد که بین 50 تا 200 میلیون سال آینده دریای کارائیب ناپدید شده و آمریکا با آسیا و اروپا ادغام می شود و در اطراف قطب شمال ابرقاره آماسیا شکل می گیرد.(مهر)

روز دوشنبه 13 فوریه در ساعت 11:00 به وقت مرکزی اروپا (13:30 به وقت ایران) موشک پرتاب‌گر وگا از پایگاه فضایی "کورو" در گویان فرانسه به همراه دو ماهواره بزرگ و هفت مینی ماهواره به فضا پرتاب شد.

همانطور که پیش بینی شده بود این موشک يك دقیقه و 58 ثانیه پس از پرتاب خاموش و موتور زنیت 233 وارد عمل شد.

اولین ماموریت وگا که VV01 نام دارد و هدف آن بررسی کل سیستم پرتاب است، دو ماهواره به نامهای "لارس" و "آلما- ست يك" را به همراه هفت مینی ماهواره از دانشگاههای اروپا به مدار حمل کرد.

براساس گزارش آنسا، پروژه ساخت این موشک آژانس فضایی اروپا که 766 میلیون یورو هزینه داشته با همکاری کشورهای ایتالیا، فرانسه، اسپانیا، بلژیک، هلند، سوئیس و سوئد اجرا شده است.(مهر)

روزگاري تكنولوژي فضايي در دانش و فناوري مورد نياز جهت ساخت و ارسال موشك‌هاي فضايي به مدار زمين خلاصه مي‌شد.

اندك اندك اما هنر ساخت، هدايت و كنترل ماهواره‌ها شماره يك توجهات مهندسان فضايي دنيا را از آن خود كرد سپس سفر موجود زنده به فضا، دروازه جديدي را به روي پژوهشگران فضايي دنيا گشود كه باعث شد براي اولين بار در جهان همكاري بي‌نظير و تنگاتنگي بين مهندسان، پزشكان و زيست‌شناسان آغاز شود.

پس از آن بود كه انواع و اقسام نيازمندي‌ها و توليدات علمي اين صنعت نوپا موجب شكل گرفتن شاخه‌هاي جديد و هيجان‌انگيز فناوري فضايي شد.

تا به آنجا كه امروزه نانوتكنولوژي، بايوتكنولوژي، نانوبايو تكنولوژي، زيست‌شناسي فضايي، علم ژنتيك و بسياري ديگر از يافته‌هاي نوين علمي و تكنولوژيكي را مي‌توان به نوعي در رده فناوري فضايي دسته‌بندي كرد.

فضا براي بشر و تجهيزاتي كه نوع بشر عادت به ساختن آنها دارد، محيطي بيگانه، جديد، خشن و بي‌رحم محسوب مي‌شود. سفر به فضا، سفر به عمق تاريك ناشناخته‌ها‌ست.

از اين روست كه بشر براي سفر به فضا و مستقر شدن در آنجا نياز دارد تمامي دانش و هنر فني خود را به كار برد.

شايد يكي از جذاب‌ترين بخش‌هاي تكنولوژي فضايي و يكي از مهيج‌ترين و پرمسووليت‌ترين سيستم‌هاي فضايي كه تاكنون به دست مهندسان فضايي طراحي شده، بخش حمايت از حيات سفينه‌هاي فضايي سرنشين‌دار بوده است.

سامانه‌هاي توليد و بازيابي اكسيژن، سيستم‌هاي پيشرفته بازيابي آب، تجهيزات كنترل دما و رطوبت و بسياري ديگر از ملزومات مورد نياز يك فضاپيماي سرنشين‌دار براي حفاظت از زندگي و سلامت فضانوردان را مي‌توان گوشه‌اي از چالش‌هاي يك مهندس فضايي در چنين پروژه‌هايي برشمرد.

طراحي و توليد لباس فضايي مناسب براي فضانوردان به منظور انجام فعاليت‌هاي خارج از فضاپيما نيز از موارد ديگري است كه فناوري فضايي را براي مهندسان جوان جذاب مي‌نمايد.

لباس فضايي در واقع يك سفينه فضايي مينياتوري است كه بايد همه ملزومات مورد نياز فضانورد، اعم از وسايل محافظت از حيات، ارتباطات، آب آشاميدني، سيستم‌هاي كنترل دما و رطوبت و ساير نيازمندي‌هاي يك انسان را همگي در ابعادي كوچك اما با همان كارآيي در خود داشته باشد.

ما در فضا عمدتا با سه چالش بزرگ روبه‌رو هستيم كه باعث مي‌شود تكنولوژي فضايي را داراي ويژگي‌هاي مخصوص به خود مي‌كند. خلأ، بي‌وزني و امواج يا ذرات پرانرژي خطرناكي كه به طور معمول توسط لايه‌هاي مختلف جو زمين يا سپر حرارتي اين سياره، جذب يا از ما دور نگاه داشته مي‌شوند.

نبود اتمسفر تنها براي موجودات زنده محتاج به اكسيژن خطرناك نيست بلكه خلأ به معني از دست دادن انتقال حرارت براثر جريان همرفتي نيز است و اين براي يك مهندس طراح يعني عوض شدن همه ذهنيت‌هاي علمي و تكنولوژيكي.

بي‌وزني ناشي از حركت در مدار نيز بر بسياري از پارامترهاي طراحي يك محموله فضايي، اثر قابل توجهي مي‌گذارد.

دليل گفته شده باعث شده است فناوري مورد نياز صنعت فضايي جهان مختص به خود بوده و شاخه جديدي را در مجموعه‌هاي فن‌پيشه دنيا از آن خود كند.

ذرات باردار پرانرژي كه از خورشيد به سمت زمين مي‌وزند و محدوده وسيعي از امواج الكترومعناطيسي تابيده شده از خورشيد كه در حالت عادي توسط جو زمين جذب مي‌شوند، علاوه بر مشكلات زيستي گرفتاري‌هاي فني نيز در پي دارند.

اشتباه محاسباتي كامپيوترهاي فضايي بر اثر نفوذ ذرات باردار پرانرژي، خطر قابل ملاحظه‌اي است كه در وراي مدار اطراف زمين گريبانگير يك مهندس فضايي خواهد شد.

اما امروزه ما شاهديم كه فناوري فضايي از دوردست وهم‌انگيز فضا به ريزترين جزئيات زندگي روزمره ما تا حتي آشپزخانه‌ها پايين آمده است.

كاربردهاي فناوري فضايي امروزه قابل تفكيك از زندگي روزمره نوع بشر نيست. ناوبري ماهواره‌اي، ارتباطات راه دور، پخش ماهواره‌اي برنامه‌هاي تلويزيوني و راديويي، پيش‌بيني وضع هوا و صدها كاربرد غير مستقيم از فناوري فضايي به جزئي‌ترين لايه‌هاي زندگي بشر وارد شده است.

كامپيوترها و مخابرات راديويي ـ كه روزگاري لبه حمله فناوري فضايي محسوب مي‌شدند ـ امروزه پيش‌پا افتاده‌ترين ابزاري هستند كه تصور زندگي بدون آنها غيرممكن است.

تصويربرداري ديجيتال، فناوري تلفن همراه، اينترنت، مواد جديد و بسياري ديگر از اين‌گونه نوآوري‌هاي علمي و فنا‌ورانه در حقيقت محصولات مستقيم يا غيرمستقيم تلاش بشر براي سفر به فضا بوده است.

فناوري فضايي دوره آغازين عصر فضا را مي‌توان در فناوري ساخت و پرتاب موشك‌هاي فضايي، ماهواره‌ها و كاوشگرهاي سياره‌اي، تصويربرداري ديجيتال، طراحي و توسعه سنسورها و حسگرهاي فضايي، سفرهاي بين سياره‌اي، مواد جديد، سفر انسان به فضا و بسياري موضوعات خرد و درشت ديگر خلاصه كرد.

پيش‌بيني‌ها نشان مي‌دهد فناوري فضايي در آينده راه به معدنكاري فضايي، موشك‌هاي فضايي تك‌مرحله‌اي، فناوري استفاده پاك‌تر از فضا براي جلوگيري از توليد پسماندهاي فضايي، كارخانه‌هاي مداري براي توليد دارو يا آلياژهاي ويژه، هتل‌هاي فضايي، كلوني‌سازي يا مسكوني‌سازي فضا، آسانسورهاي فضايي و ده‌ها ايده هيجان‌انگيز ديگر خواهد برد.

فناوري فضايي، حاصل تلاش خستگي ناپذير بشر براي سفر به سرزمين افسونگري است كه قرن‌ها ذهن جستجوگر او را به خود مشغول كرده بود.

كنستانتين تسيلكوفسكي روسي روزگاري نه چندان دور گفته بود كه زمين گاهواره بشر است اما هيچ كودكي تا ابد در گاهواره خود باقي نخواهد ماند. بشر اما براي خروج از اين گاهواره آبي‌رنگ نياز دارد تا خيلي چيزهاي جديد ياد بگيرد.

دوربین "تصویربردار میدان وسیع" (WFI ) که روی تلسکوپ 2.2 متری رصدخانه جنوبی اروپا واقع در "لا سیلا" در شیلی نصب شده است از سحابی NGC 3324 که در کهکشان راه شیری در قلب صورت فلکی "زورق" در فاصله حدود هفت هزار و 500 سال نوری از زمین قرار دارد عکس گرفت.

فعالیت تشکیل ستاره ای حاضر در این منطقه راه شیری چندین میلیون سال قبل آغاز شد و تعداد بسیاری ستاره بسیار گرم و عظیم را به وجود آورد که در این عکس به وضوح دیده می شوند.

پرتوهای شدید و بادهای ستاره ای حاصل از این ستارگان جوان روزنه ای را در میان ته نشستهای گرد و غبار و گاز پیرامون باز کرده اند که در طرف راست تصویر ظاهری شبیه به نیمرخ چهره انسان را ساخته است.

براساس گزارش اسپیس، به دلیل شباهت ظاهری این سحابی به چهره انسان، این توده آسمانی را همچنین با عنوان "سحابی گابریلا میسترال" نیز می شناسند که برگرفته از نام شاعر اهل شیلی و برنده جایزه نوبل ادبیات سال 1945 است.(مهر)